Pelgrim

 

Tseard en Anke van der Kooi maken een pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Ze zijn op 26 april op pad gegaan. Wie van leedvermaak houdt bij verhalen over zweetsokken, snurkende medeslapers, vroeg opstaan en ander wandelleed op de camino zijn de verslagen een aanrader. Tseard zorgt bijna iedere dag voor mooie verhalen. Geniet van de ervaringen van onze euphoniumspeler en zijn vrouw.

 

Dinsdag 28 mei

Afkicken

Vanmorgen lag ik om half acht te schudden in bed. Mijn benen maakten vreemde stokkerige bewegingen en mijn armen waren niet geheel onder controle. Ook met Anke (men) was het niet veel beter gesteld. Het leek alsof zij aan het luchtfietsen was. Geen wonder. Ruim vier weken achter elkaar waren wij omstreeks deze tijd al aan het wandelen. Ik realiseerde mij dat wij duidelijk de kenmerken vertoonden die behoren bij het ‘wandel-afkick-syndroom’. Daarvoor bestaan geen pillen en poeders. Voor ons was er maar een remedie en dat was eruit en aan de wandel. Na een nacht van Aziaten met kleine blazen (drie maal eraf te plassen) met tevens Aziaten die lijden aan het S-virus. En dan weten jullie wel wat ik bedoel. Wij zullen het er verder net over hebben. Om acht uur waren wij dus al op pad in Santiago. Een vroeg bakje koffie, heerlijke verse jus d’orange en een lekker broodje. Daarna lekker wandelen door het park en de stad. Wij knapten zienderogen op.

In het park troffen wij een bronzen afgietsel aan van de beroemde schrijver Don Ramon Maria del Valle-Inclan (1866-1936) aan. Zittend op een bankje kijkt hij ernstig en bedachtzaam de wereld in. Ik heb hem maar even gezelschap gehouden. Zo’n man zit daar jaar in jaar uit alleen maar kunstwerk te zijn. Toen ik zijn pose voor de foto imiteerde, wees een voorbijgangster ons erop dat hij zijn linker onderarm mist. Voor een evenwichtige compositie moest ik dus eveneens het gemis van dit lichaamsdeel nadoen. Anke vindt de opname (zie foto) zeer geslaagd. Zij vindt mij het knapst, maar vindt ook dat ik mijn baard eigenlijk had moeten laten staan. Ik vind van niet. Als beroemde schrijvers op mij willen lijken zijn er grenzen. De gekheid moet niet te groot worden.

Om kwart over elf waren wij bij mis voor de pelgrims in de kathedraal. Onvergetelijk! De kathedraal zat bomvol met pelgrims en ook nog vele andere belangstellenden. Er werd prachtig gezongen en de mis was heel sfeervol. Aan het eind werd er met het grote beroemde wierookvat geslingerd. Wij hebben de wierook niet geroken maar het rookte wel. Spektakel in de kathedraal en applaus na afloop. Wij vonden een indrukwekkende afsluiting van onze pelgrimstocht naar Santiago. En opnieuw het plezier van al die bekenden die je tegen het lijf loopt.

Vanmiddag en vanavond gaan wij nog even lekker genieten. Een lekker hapje en een goed glas wijn. Morgen weer terug. Lekker naar ons eigen huis. Na een ruime maand van een onvergetelijke wandeltocht die steeds meer een pelgrimage werd. Het zal wel even wennen zijn. Afkicken dus!
Over dat groeien naar die pelgrimage zal ik nog een stukje schrijven en dat stukje, zal denk ik het moeilijkst onder woorden te brengen zijn. Er zijn ervaringen die haast niet in woorden uit te beelden zijn. En wandelen naar Santiago de Compostella hoort daarbij.

 

Maandag 27 mei

De laatste etappe

Vandaag van Peruggia naar Santiago de Compostella. Slechts een onbeduidende 20 km. Wij kijken er, na 30 loopdagen, niet meer tegenop. Dat wij een rugzak mee moeten dragen merken wij amper meer. We zijn steeds beter in vorm gekomen en fysiek ongemak hebben wij amper gekend. Wij mochten onder ideale omstandigheden onze tocht afmaken. Het weer prima, de route niet zwaar en de finish in zicht. En dan op onze 31ste wandeldag Santiago binnenlopen. Onderweg hebben wij eigenlijk geen bekenden getroffen en het was op deze maandag rustig. Het was een etappe die heel veel leek op de vorige. Er zijn verslagen van pelgrims die emotioneel reageren bij het de eerste beelden van Santiago en de kathedraal. Welnu, wij niet dus! Bij het binnen wandelen ziet Santiago er smoezelig uit. Burgos en Leon zijn als stad veel mooier. Pas helemaal aan het eind, als je het oude deel binnenwandelt en ineens op het plein voor de kathedraal aankomt, krijgt de stad zijn echte karakter. Daar heb je ook het gevoel van wij hebben de finish bereikt!

Om ongeveer een uur was het zover. Wij stonden voor de kathedraal en Tjeerd en Anke hadden het gehaald. Voor ons gevoel geen uitzonderlijke prestatie, daarvoor ging het te makkelijk, maar wel een uitzonderlijke belevenis. Van de eerste tot de laatste minuut.

In Santiago hebben wij vanmiddag weer vele bekenden ontmoet. En dat was nog het leukste. Als eerste Karl Heinz uit Keulen die wij al een aantal dagen hadden gemist. Hij dook ineens op in de mensenmenigte toen wij een hapje eten naar binnen werkten. Inmiddels 70 jaar en hij liep de Camino met twee vingers in de neus. We hebben gezellig bijgepraat. Na Karl Heinz zagen wij de vriendin van Carlos uit El Paso (Texas). Carlos lag languit op het plein naar de top van de kathedraal te staren. Ik hem uitgescholden voor de meest luie Amerikaan die wij ooit hebben ontmoet. Het reageerde stralend. Wat mooi dat wij elkaar weer zagen. Toen dook ineens Rudolph uit het niets op. Dagen achter elkaar hebben wij de avonden gezamenlijk doorgebracht, tot hij op een dag voorsprong kwam. Dat wij Rudolph weer zagen ervoeren wij bijna als emotioneel. Wij hebben elkaar het beste gewenst en naar elkaar uitgesproken, dat wij van elkaars gezelschap genoten hebben. Ineens zag mem de Canadees Dave Brown zitten. Hoe is het toch mogelijk. Op de meest onverwachte momenten duikt hij steeds weer op. Toen wij om vijf uur een wijntje dronken liep daar Henk Spijkerman, de keurslager uit Akkrum. Hij is in 109 dagen van Akkrum naar Santiago gelopen. Een geweldenaar, die zich nu in de rij mag scharen met Foppe de Haan en de gebroeders Anker (ook bekende Akkrummers).

Morgen zien wij vast nog meer medepelgrims. Allemaal mensen die voor ons iets zijn gaan betekenen. Ze hebben allen hun verhaal dat wij ook een stukje mee mochten lezen. Vandaag realiseren wij ons dat wij de meesten van hen nooit weer zullen zien. Dat geeft een enigszins weemoedig gevoel. Toch voelen wij ons blijvend met hen verbonden. Medepelgrims, die wij mochten ontmoeten op weg naar Santiago.

Om nooit te vergeten!
De actuele berichten komen steeds bovenaan te staan

 

Zondag 26 mei

paanse muizen zijn dom?

Onderweg bij ons laatste etappes zien wij regelmatig in de dorpjes horreo’s . Een horreo is een smal langwerpig bouwsel van natuursteen. Zij dienen als maisopslagplaats. In de wanden zijn openingen aangebracht waardoor er lucht bij de maïs kan. De maïs gaat dan niet schimmelen. Om te voorkomen dat er muizen door de gaten in de wanden komen, worden de horreo’s op natuurstenen verhogingen gebouwd. Bovendien zie je tussen de opslagplaats en de poten, een naar buiten stekende stenen plaat. Geen kans voor Mickey en zo is de mens blijkbaar uiteindelijk de muis de baas.

Ik denk terug aan ons kamperen met de vouwwagen. In de voortent hadden wij een prachtige voorraadkast opgehangen, minstens 1,5 m vrij van de grond, om de levensmiddelen te vrijwaren tegen invasies van hongerige muizen. De Franse muis was ons echter toch te slim af en genoot van de Lassie tovertijst en andere heerlijkheden voor deze altijd hongerige diersoort. Zelfs ons afdichtzeil voor de vouwwagen werd aangevreten. In Spanje zullen de horreo’s hun werk doen, maar ik betwijfel of de Spaanse muizen echt zo dom zijn. Het zijn slechts kleine beestjes maar toch, soms zijn zij olifanten de baas. Als zij langskomen krijgen zij sommige vrouwen gillend op de vlucht. Zelfs boven op tafel of hangend aan beppe haar kraaltjeslamp. En die muis, dat machtige slimme diertje, zou niet in een horreo kunnen komen? Maak dat de kat wijs, bij de muis is niets onmogelijk.

Vandaag wandelden wij de voorlaatste etappe van Arzua naar Pedruzza. Een afstand van ongeveer 20 km. Het was nogal bewolkt maar wel heel goed wandelweer. De meest opmerkelijke boom van deze etappe is de eucalyptus. Verder wandelden wij langs goed begaanbare paden in bossen en ook langs autowegen. Wij kunnen merken dat wij dichter bij Santiago komen. Het wordt met de dag drukker. Er komen verschillende pelgrimswegen bij elkaar en veel Spanjaarden benutten het weekend om etappes te lopen of om de finish in Santiago te bereiken. Toen wij even een kopje koffie dronken zagen wij een colonne van minstens 40 pelgrims passeren. Geen of kleine rugzakken en schone schoenen. ‘Waar is de bus?’; zei Anke. Toch zijn al die mensen misschien nog wel het leukste van de Camino. Ze durven leeuwen te temmen, maar zijn bang voor muizen. Ze bedenken de horreo om hun maïs te beschermen en offeren hun lekkerste kaas als lokmiddel in een gruwelijke val.

Wat dwalen onze gedachten weer vreemd af. Zo onderweg schieten de vreemdste gedachten door je hoofd omdat er blijkbaar ruimte voor is. En vandaag is de muis de winnaar.

The mighty mouse
rules the house!

Nu nog maar 20 km en wij hebben al een plekje in een herberg in Santiago. Met drie zeer behulpzame Spanjaarden om ons heen, zitten wij morgen en overmorgen op maar 150 m van de kathedraal.
Zaterdag 25 mei

Selectief licht en geluid

Gisteravond hadden wij spontaan de slappe lach. Terwijl de hele kamer in onze herberg zich prepareerde voor de nacht, was iemand zo wijs om het licht uit te doen. In een bovenbed tegenover ons ging op het hoofd van iemand een mijnwerkerslamp aan. Deze persoon wilde misschien nog wel even lezen, of hij moest nog iets belangrijks opruimen of alvast klaarleggen voor de volgende morgen. Het was een dom en bizar gezicht en wij konden ons niet inhouden. Mensen denken blijkbaar dat zolang zij dat lampje solo dragen anderen daar niets van merken. Als je dat dan maar alleen bij jou laat schijnen, is het voor alle anderen bljkbaar duisternis. De man heeft nog tijden omgeprutst en wij hebben gezellig doorgeouwehoerd. Vanmorgen ging om kwart voor vijf het alarm bij dezelfde persoon. Wij hoorden het direct. Hij iets later. Nadat wij allen wakker waren en hij het alarm had uitgezet, was het een uur te vroeg. Om kwart voor zes klonk hetzelfde alarm opnieuw. En ja, ook de mijnwerkerslamp werd opnieuw in stelling gebracht. Wat valt er veel te genieten. Vooral van de domheid van de mensheid, die gelukkig vaak een glimlach doet voortbrengen. Denken dat eigen licht en geluid selectief, alleen door hen gezien en gehoord wordt.

Vandaag zijn wij van Palas de Rei naar Arzua gewandeld. Pittig, want het werden 29 km’s. Onder prima weersomstandigheden. Het was weer genieten. Wij liepen door bossen met eucalyptusbomen. De geur van deze bomen was heel karakteristiek en ook hun lange kale stammen geven een vreemd aanzien aan een bos. De dag vloog weer om. Nu nog maar twee etappes met in totaal nog maar 38 km. Een makkie en wij gaan ervan genieten.
Vrijdag 24 mei

Reserveren!

Gister hebben wij voor het eerst toegegeven aan de aandrang om toch maar een herberg te laten bellen, om te vragen een plekje voor twee vermoeide pelgrims vrij te houden. Het kon bij ‘Buen Camino’ in Palas del Rei onze finish plaats van vandaag. Vanwaar deze angst en de drang naar zekerheid om toch vooral aan het eind van de dag een bedje te hebben? Sinds enkele dagen lijkt het op de Camino soms een beetje als op de Oosterdijk in Sneek.mdrik, heel druk. De pelgrims komen ’s morgens uit alle hoeken en gaten. Een groot aantal is nog maar net begonnen en wandelt vrolijk de laatste 100 km mee. Zij worden daarbij geassisteerd door taxi’s die hun alvast een eindje op weg helpen en busjes die hun rugzakken vervoeren. Uitkaard willen zij zeker zijn van een plaats in een herberg en daarom reserveren zij hun plek al dagen vooruit. Ik zat erbij en ik hoorde het aan. Een echtpaar reserveerde voor vier etappes in het voor alle herbergen. Vandaag zagen wij ze uit een taxi stappen (wij waren al twee uur onderweg), zonder rugzak. Toen wij in onze herberg aankwamen zaten zij al in de tuin. Ik hoop dat ze een mooie dag gehad hebben. De Spaanse economie kan wel wat extra impulsen gebruiken, dus is alles wat zij extra besteden goed voor het land. Met de Camino heeft het niet veel meer te maken maar wij zullen het hen vergeven. Het landsbelang gaat voor, zelfs als daardoor echte pelgrims nu ook tactisch moeten reserveren. Het is nu niet meer de run naar de finish maar de run naar de telefoon. Als je te laat bent is er geen plaats mee in de herberg. Vooral op de laatste 100 km waar iedereen wel een pelgrim wil zijn.

Onze herberg was vandaag vol. Wij hadden gelukkig gebeld, dus het bed was vastgelegd. Alle andere pelgrims werden glashard doorgestuurd. Het gaf ons toch een ongemakkelijk gevoel. Waar gebeurde dit ook alweer eerder? Straks ga ik de herbergierster even vriendelijk aankijken. Dan ga ik haar vragen of ze een hostel in Arzua voor ons wil reserveren. Ik wil niet dat mijn Maria in een stal moet slapen!

De etappe van vandaag was opnieuw prachtig. Niet dat ze zich onderscheidde van eerdere etappes. Het was wel weer net even ietsje anders. En omdat de dag koud en helder begon, het daarna koud en ineens ook nog erg bewolkt werd, brak toch om elf uur de zon definitief door. En wij hadden heerlijk wandelweer!
Het is maar een geluk dat wij naast ons fototoestel nu ook over de ipad kunnen beschikken. Na bijna elke bocht of aan het eind van elke heuvel heb je de neiging om te fotograferen. Vandaag zagen wij ook bomen die, wij hebben dat nog nooit eerder gezien, twee soorten van bloei demonstreren. Onderweg troffen wij natuurlijk ook weer vele bekenden. Alberto en Irmi zaten op een terrasje en lachten hun te barsten toen wij daar aankwamen. Ze hadden toen minuten eerder nog tegen elkaar gezegd; ‘Tjeerd en Anke zullen nu ook vast snel komen’.

En daar waren wij al! En nu, op het moment dat ik dit schrijf schuiven zij bij ons aan in ‘Buen Camino’ in Palas del Rei. Hoe is het toch mogelijk dat je elkaar steeds zo makkelijk weer ontmoet.

Het zal een eigenschap van de Camino zijn.

Oh ja. Wij hoeven nog maar zo’n 65 km en dat vinden wij mooi, lmaar ook wel een beetje jammer. Dat het nu bijna afgelopen is.

 

Donderdag 23 mei

Ontmoeten

Vandaag zijn wij van Sarria naar Pontomarin gelopen. Een afstand van ongeveer 22 km. In onze gids wordt deze etappe als gemakkelijk beoordeeld. Dat klopt wel ongeveer, maar er zitten wel een paar geniepige klimmetjes tussen. Gelukkig zijn wij intussen al redelijk ervaren en het klimmen gaat ons goed af. Het landschap wordt langzaam iets minder sterk geprofileerd. Je zou zeggen; lieflijker. Het wordt ook steeds groener en langs de weg staan appelbomen in bloei. Dat vinden wij voor Spanje toch wel erg laat. Ons kan het niet deren, wij hoeven niet over de oogst in te zitten en kunnen genieten van hun bloei. Het was een heerlijke dag om te wandelen. Om kwart voor elf hadden wij het moment dat wij bij de markering van de laatste 100 km aankomen (zie foto). Wij bedenken dat het nu nog maar een kort stukje is. Aangeland in de dubbele cijfers terwijl het aan het begin zoveel leek. Het vliegt om!

Wij verbazen ons er over dat wij zoveel mensen steeds opnieuw ontmoeten. Blijkbaar hebben wij allemaal ongeveer hetzelfde tempo. Vandaag zagen wij een Frans echtpaar (Maurice en Chantal) voor de zoveelste keer terug op de route. Het verbaasde ook hen; ” Ah, les Hollandais!” Prachtig om elkaar terug te zien. Vanavond slapen wij in dezelfde Albergue. Ook troffen wij onze Duitse vrienden Alberto en Irmi onderweg en nog een Duits stel en een jonge vrouw uit Ierland. Onderweg haalde een Engels echtpaar ons in dat zich nog uit de eerste week herinnerde dat ik was gevallen. En mijn super goed gerestaureerde rechterbroekspijp. “Here he is, our limped man. How are you doing?” Het is zo leuk om steeds weer mensen opnieuw te mogen ontmoeten. In een ritme dat blijkbaar bij ons past, want hoe kan zich dat anders steeds zo voordoen?

Ontmoeten is een van de belangrijkste kenmerken van de Camino. Je ontmoet de omgeving. Je ontmoet heel veel verschillende mensen. Je mag met hen opwandelen.

Maar er is ook het besef van ont-moeten. Het hoeft (moet) allemaal niet zo nodig. Er ligt geen druk op. Dan maak ruimte om echt te ontmoeten. Ruimte die anders zo vaak ontbreekt. Daar is het altijd eerst het moeten.

Inmiddels wordt de Camino drukker en drukker. Vanaf Leon haken steeds meer pelgrims aan en vanaf Sarria lijken het er nog meer te worden. Dat komt omdat de laatste honderd kilometer zijn ingegaan. De zeer gewilde oorkonde krijg je ook al als je de laatste honderd kilometer hebt afgelegd. Wij zien dus veel pelgrims met nieuwe schone schoenen, in prachtige outdoor kleding, meelopen. Daarom waren vanmiddag om twee uur de meeste herbergen in Pontomarin vol. Er zijn pelgrims die nu de dag voor hun aankomst, al een plek reserveren in een volgende herberg. Wij wilden het eigenlijk niet maar onze herbergierster had het zo voor elkaar. Morgen gaan wij dus richting Palas de Rei in de stellige overtuiging dat als niets moet, er alle ruimte is om opnieuw te ontmoeten.

Want bij de Camino geldt ont-moeten.

PS;
Mijn afritsbroek is in werking getreden. En iedereen heeft onmiddellijk de zonnebril opgedaan. Het kan mij niets schelen, wat hoewel ze nog zeer wit zijn, ze doen het nog best!

Woensdag 22 mei

Heuveltje op, heuveltje af

Vandaag van Biduedo naar Sarria. Daarom waren wij om zeven uur ook al op pad. In onze gids stond deze etappe als middelzwaar aangegeven. Maar wij moesten eerst nog naar Triacastella Lopen. Een afdaling van 6 km lengte en dus werden onze knieën en scheenbenen eerst even flink getest. Na Triacastella volgt er een behoorlijke klim van ongeveer 250 m hoogte. Ook nu waren de paden soms lastig te belopen. Ronde stenen, sterk geërodeerd en vaak glad door regenwater en mest van vee dat over deze paden.

Toch valt er ook nu weer veel te genieten. De omgeving is langzaam aan het veranderen. We lopen door een gebeid dat veel minder hoog gelegen is en de bomen zijn hier verder uitgelopen dan op hoogte. Er is hier ook veel meer veeteelt. We zien nu regelmatig koeien en het is duidelijk dat het land hier veel intensiever gebruikt wordt. De weiden zijn groener en er zijn minder wilde bloemen. Als wij de 250 m klimmen achter de rug hebben kunnen wij weer genieten van een mooi uitzicht over de glooiingen van het landschap waar wij de komende dagen doorheen zullen lopen. Wij moeten dan wel eerst even het zweet uit onze ogen wrijven.

Het was vandaag heuveltje op en heuveltje af. Dat komt op de kuiten aan en is een goede test om te bepalen, hoe het na bijna vier weken met onze fysieke gesteldheid is. Nou, wij zijn niet ontevreden. Het gaat ons redelijk makkelijk af. Maar soms heb je ook wel eens van die momenten dat je de heuvels wel mooi vindt om de bekijken, maar dat het beklimmen en de afdaling minder genoegen schenkt. De paden langs de wegen gaan omhoog en omlaag, soms zelfs behoorlijk. En de weg loopt mooi vlak. Dat zijn van die momenten dat je geneigd bent de makkelijke weg te kiezen. Vooral aan het eind van de etappe als je moe wordt. Mem wil zelfs een brief schrijven. Het kan toch niet zo zijn dat auto’s het makkelijker hebben dat lopers?

Wat hadden wij weer een mooie etappe vandaag. En ons vermoeidheid hebben wij om drie lekker afgespoeld en laten verdwijnen in het afvoerputje van de douche. Vanavond heerlijk gegeten (vegetarisch) in onze hostel. En morgen, morgen zien wij weer verder en het gaat ons bijna iets te snel.
Dinsdag 21 mei

Oeps en oh’s en ah’s

Gister zijn wij van La Faba naar Biduedo gelopen. Een afstand van ongeveer 20 km. Ik heb het verslagje gisteravond na het eten nog uitgewerkt om bij de eerste de beste gelegenheid te kunnen versturen. Die gelegenheid is er nu om half vier in Sarria, het stadje waar wij vandaag op 22 mei zijn aangekomen. En ik, sukkel, druk even op een verkeerd toetsje en de hele tekst is weg! Gloeiende, gloeiende, geloeiende …….

Dus nu toch maar opnieuw beginnen.

Vanaf La Faba moesten wij nog ongeveer 300 m stijgen binnen een afstand van 4 km. Daar zaten pittige stukken bij die over sterk geërodeerde paden gingen met veel losse stenen. En het was koud! Toch was het ook al duidelijk dat het vandaag een mooie dag zou worden. Geen wolken en een schitterend uitzicht. Maar ondanks de koude, ook zweetdruppels want het ging niet makkelijk. Onderweg zagen wij de eerste mistvlarden. Toen wij op de top aankwamen in het dorpje O Cebreiro was dat volledig in nevelen gehuld. Maar er was wel koffie. En ook Wifi, dus ik heb direct het stukje van gister en een foto van onderweg naar de top gemaild. Boven was het duidelijk dat de sneeuw nog volop aanwezig was. Wij hebben minstens een uur verder gewandeld, voordat de mist snel oploste en wij op een fantastisch uitzicht getrakteerd werden. Het waren allemaal oh’s en de ah’s en wij hadden de neiging op steeds weer foto’s te willen maken. Foto’s van prachtige panorama’s die je eigenlijk nooit zo kunt vastleggen als je ze in werkelijkheid ziet. Net zoals het altijd zo moeilijk is om sommige belevenissen te omschrijven en wat je daar bij voelde. Het is dan niet mogelijk om de goede woorden te vinden en dan heb je een gedicht nodig, of een lied, of muziek.

Bij al die mooie vergezichten was ook het kleine margrietje dat, heel dichtbij uitbundig bloeide, samen met haar vrienden en vriendinnen, een belevenis om te mogen zien. Je moet ook altijd naar de dingen van dichtbij blijven zien.
Een stuk verder op onze route staat op een pas een beeld van een pelgrim die tegen weer en wind in worstelt. Anke heeft mij daar gefotografeerd in dezelfde pose als de pelgrim (zie foto). Een Japanner die het zag gebeuren wilden dolgraag een foto van hetzelfde karakter. Ik mocht de taak op mij nemen en hij vond het resultaat fantastisch. Waar je een mens al niet blij mee kunt maken. Uiteindelijk zijn wij vandaag aangeland en een prachtige hostel in het gehucht Biduedo.

Gisteravond hadden wij nog een soort dienst in de kerk bij onze herberg. Een monnik, hij droeg een pij en ook een vreemd keppeltje, was voorganger. Hij betrok ons er allemaal zeer bij en deed ons het licht aan elkaar doorgeven. Ieder mocht daarbij, als hij dat wilde, een kort gebed uitspreken. Hoofdthema van zijn overdenking was dat God Liefde is en dat wij dat bij al ons doen en handelen voorop moeten stellen. De schuld niet bij de ander zoeken maar je afvragen waar heb ik het niet goed gedaan. Aan het eind mochten wij de pelgrimszegen aan elkaar doorgeven. Erg indrukwekkend.

Vanavond bij het eten troffen wij een Duits echtpaar uit Stuttgart. Het werd opnieuw een boeiend gesprek. Als mensen elkaar altijd zo goed zouden aanvoelen als bij de Camino, zouden wij onze creativiteit gebruiken voor oplossingen. En niet altijd maar weer nieuwe problemen bedenken.

Een monnik, een Japanner, een Duits echtpaar en nog veel meer ontmoetingen in een schitterende omgeving. De Camino blijft ons elke dag opnieuw verwonderen.

Maandag 20 mei

Van Villafranca de Bierzo naar La Faba.

Vandaag zijn wij naar La Faba gelopen. Een piepklein plaatsje iets over de helft van de beklimming naar de top van de Cebreiro. Wij waren al om kwart voor zeven gestart en het was nog fris. De zon is echter terug en het werd snel aangenamer. Het is werd prachtig wandelweer, niet te warm en ook niet te koud. Wij zijn vandaag door een omgeving gelopen die ons over de bergen naar Galicië zal brengen. Spectaculair en vooral het laatste stuk schonk ons regelmatig een prachtig vergezicht. Wij hebben de regencoat en de beschermhoes van onze rugzak ver weggestopt. De korte broek komt in zicht en dan maar hopen dat de zon niet op mijn bleke yoghurtflessen afknapt. Inmiddels zijn wij aangekomen in een gezellige herberg, die beheerd wordt door Duitse vrijwilligers. De herberg ziet er schoon en erg verzorgd uit. Vlak naast de herberg staat een schitterend gerestaureerde oude kerk. Vanavond wordt daar een dienst gehouden en ik denk dat wij nog geestelijk gaan bijtanken. Niet dat de priester of dominee mij zo zal boeien in het Spaans, het zijn de mensen die je ontmoet die het elke keer weer zo bijzonder maken.

Father Michel is hier ook gearriveerd. In het gezelschap van een aantal Amerikaanse vrienden. Dorien zit inmiddels ook in deze groep. Miep kwam om drie uur in onze herberg aan, zodat de Camino familie weer compleet is. Onze Poolse heeft problemen met haar voeten. Vandaag liep ze op sandalen. Toch duikt ze altijd weet op. Hier, in La Faba, zit ze nu lekker in de zon. Onze Duitse kennissen uit München en Düsseldorf zijn hier ook alweer.

Onze tocht van vandaag was aan het einde het zwaarst. Wij moesten een stijl stuk overbruggen via een slecht pad. Dit pad is een van de oudste nog bestaande gedeeltes van de oorspronkelijke pelgrimsroute. Het heeft mij wel een paar zweetdruppels gekost. De straf voor alle welvaart en genotzucht die ik omhoog moet sjouwen. Onze Anke , die kent geen problemen. Zij flitst omhoog als een jonge meid van 21 jaar. Het is, dat ze er aan de achterkant ook zo leuk uitziet, dat ik onverschrokken volg. Ook al kost het zweetdruppels, kwelt het mijn knieën, verkrampt het mijn kuiten en doodt het mijn dijen.

‘ Trochsette bliksem! Wij Friezen knibbelje nea!’

Nog een paar honderd meter stijgen en wij zij op te top van de Cebreiro. Daarna zal het een makkie zijn. Het gekke is, dat het ons niet meer gek genoeg kan zijn. Wij beleven zoveel uitzonderlijke avonturen dat elke nieuwe dag, ons doet uitzien naar wat nu weer zal gebeuren. Zonet liepen wij in La Faba terug naar de herberg. De weg stijl, smal en hobbelig. Twee auto’s, dikke fourwheel drives, die moeite hebben elkaar te passeren. Een oud vrouwtje strompelt (knoffelt) achter haar rollator omhoog. En wij, wij zijn aan het genieten van het vreemde, onverwachte en altijd weer bijzondere.

Gisteravond hadden wij een pelgrimsmaal. En een te kleine cafetaria. Meer stelde het niet voor. Hutje, mutje bij elkaar gepropt. Het eten was maar heel gewoontjes. Maar de uitbater, zijn vrouw, hun aanstekelijke enthousiasme en hartelijkheid maakten het waanzinnig gezellig!

Dat is de Camino.

Zondag 19 mei

Beeldschoon!

Vandaag zijn wij vanuit de tempeliersstad Ponferrada naar Villafranco del Bierzo gelopen. Een afstand van ongeveer 24 km. Wij liepen al om zeven uur want onze kamer werd vannacht geterroriseerd door een Duitser die, jullie voelen hem al aankomen, het snurken tot kunst had verheven. Naast de stralende forti ontbraken helaas de fluisterende pianissimo’s. Het kon ons dus niet echt bekoren. Er zat niets anders op; de oordopjes moesten opnieuw gemonteerd worden. Toen wij tot slapen waren gekomen kreeg de man last van zijn blaas. Wij mochten alle fasen van het afdalen uit het bovenbed meebeleven. Deze act herhaalde zich later in de macht nog een keer. En mem, die arme stakker, zij lag in de gevarenzone. Gelukkig is het goed afgelopen. Ze is nog heel. Wij waren bijna opgelucht toen hij vanmorgen, al om half zes, begon te rommelen om te vertrekken. Hoera! Na zo’n nacht wil je graag vroeg weg. Ook al regent het en is het koud. Want koud was het nog wel. Brrr!

Ponferrada is een mooie stad maar ze wordt ontsierd door verschikkelijke uitingen van graffiti. Erg storend. Na de stad werd het landschap weer prachtig en het was heerlijk om te wandelen. Voor je het in de gaten hebt zijn de eerste 10 km’s gepasseerd en dan is het tijd voor koffie. De koffie s hier heerlijk en wordt nog interessanter als je naast een dronken Spanjaard zit. Erg vermakelijk maar ook wel gek, de dag moest eigenlijk nog beginnen. De laatste drie uren van deze dag zijn wij door een schitterend gebied getrokken met heel veel wijngaarden. In de verte konden wij de bergen zien liggen die wij nog als hobbel te nemen hebben. De Cebreiro wacht ons op en zij schijnt een echte uitdaging te zijn.

Het weer werd steeds mooier en toen wij vanmiddag op een terras uitrusten in het zonnetje zag ik 21 graden staan. Gelukkige ons! En dat terwijl het gister niet boven de zes wilde komen. Ik heb uit protest vannacht zelfs mijn afritsbroek aangehouden!! En als ik weer geconfronteerd wordt met een snurk Duitser, zal ik met mijn wandelstok, hem mijn zweetsokken voor de neus houden, zodat hij happend naar frisse lucht zich zal realiseren, dat ook aan de rechten van de snurkende mens, eens een eind komt!

Vlak bij Villafranca heb ik foto’s genomen van de mij (ons) zo geliefde wijnrank. Het lag er allemaal zo mooi bij. Op glooiende hellingen waar de zon haar best al doet om ook dit jaar weer uitzonderlijk te maken. Tussen de bloemen en met de bergen op de achtergrond past slechts de omschrijving; beeldschoon! En ineens zagen wij ze staan. Gewoon in dit landschap. De beelden van een Spaanse kunstenaar. Om nog eens extra aan te geven hoe mooi het hier is?

Gister zat Jorgen, een oudere Deen van 79 jaar, bij ons aan tafel. Hij heeft in zijn leven veel gedaan voor de kerk op organisatorisch terrein. Wij vroegen ons af wat ons beweegt op de Camino en wat wij ervan verwachten. Zul je de aanwezigheid van God ervaren? En hoe weet je dat dan? Wordt je ook een ander mens? Gaat het je veranderen?
Wij zullen altijd meer vragen hebben dan wij antwoorden krijgen. Misschien zijn vragen ook wel veel belangrijker dan de antwoorden.

Bij de Camino voelt het soms als het beleven van schoonheid. En beeld (beleving) van; wat is dit mooi!

Bij alles wat wij doen steeds streven naar schoonheid. En uiteindelijk.

Beeldschoon!

Zaterdag 18 mei

Graffiti city

Vanmorgen om zeven uur liepen waren wij alweer op pad. Na een prima nacht. En die hadden wij na de ontberingen van gister ook wel verdiend. Gelukkig regende het amper en toen wij aan de afdaling naar Molinaseca begonnen zagen wij zelfs, een kort maar breed stuk regenboog boven de stad, die in de verte onder ons lag. Het was wel uitkijken want na als die sneeuw en regen was het sterk geërodeerde pad glibberig en lastig te begaan. Wij vertrokken vanuit Riego de Ambros en hadden afgesproken dat wij vandaag ons gemak ervan zouden nemen. Na ongeveer anderhalf uur kwamen wij aan in Molinaseca en wij hebben toen eerst maar een lekkere café americano genomen. Het vervolg van de tocht ging richting Pontferrada en wij merkten dat wij deze dag geen groot aantal km’s zouden wegwerken. Een dag om lekker te herstellen en Pontferrada is daar een leuke stad voor. Het was trouwens vandaag opnieuw koud. De temperatuur is volgens mij amper boven de zes graden geweest en dat vraagt toch meer energie. Gelukkig heeft Pluvius zich rustig gehouden. De regen stelde niet veel voor.

In Pontferrada hebben veel inwoners de neiging tot het creëren van schilderkunst op werkelijk alle muren. Je ziet overal graffiti. Tot manshoogte op alle gebouwen. Een prachtige stad in een afgrijselijke jurk!

Wij zitten nu op een vierpersoons kamer. Boven Anke een Duitser en boven mij een Australiër die morgen gaat starten. Hij kan snel aan de bak, want wij moeten nog een keer een forse beklimming maken. Maandag is, als alles goed gaat, de Cebreiro aan de beurt.

Vandaag kwamen wij Miep opnieuw tegen. Vlak voor Burgos hebben wij haar uit het oog verloren omdat ze een andere indeling koos. En ineens zie je elkaar dan toch weer. Zoals wij ook steeds een Poolse dame terugzien die wij minstens honderd keer hebben ingehaald. Zij loopt veel langzamer dan ons maar wij raken haar maar niet kwijt! Een soort poolse jojo. Ook dat is de Camino.

Straks maar even lekker een hapje eten en morgen?
Dan zien wij wel weer. Misschien wordt het wel wat warmer en gaat de zon te voorschijn komen. Je weet maar nooit. Met een lekker glas wijn schijnt de zon ook altijd, al is het ook achter de wolken. En de wijn, die is hier niet duur. Het zal wennen zijn als wij weer op onze basis terugkomen.

Vrijdag 17 mei

Ingesneeuwd?

Geen snurkers vannacht! Prompt versliepen wij ons en dus waren wij pas om half acht op pad. Eerst dachten wij dat het regende maar al snel merkten wij dat het meer te maken had met natte sneeuw. Direct na Rabanal begon het te stijgen en de aap kwam uit de mouw. Vandaag worden wij geregeerd door koning winter! Hoe hoger wij komen hoe duidelijker het bewijs van zijn niet te negeren aanwezigheid. Op het hoogste punt van de etappe van vandaag wandelen wij door centimeters sneeuw en is het zicht misschien honderd meter. Ik heb een aantal foto’s gemaakt die meer bij een wintersportvakantie horen dan bij de Camino. Het was wel spectaculair! De foto’s zullen jullie vast overtuigen. Op het hoogste punt van vandaag dacht ik even dat het wel haast achter de rug zou zijn. Mooi niet!!
Binnen no time was het zicht gereduceerd tot 100 m en waden wij over glibberige paadjes onze weg naar de bewoonde wereld. En dat viel niet mee. Het was zelfs zo vermoeiend dat wij na ongeveer 21 km besloten er een punt achter te zetten. Wij zitten nu in een heerlijke herberg op verhaal te komen. Van een dag waarvan de temperatuur tussen 0 en 3 graden schommelde en de sneeuw onder nader schoenen kraakte! Toch weer een geweldige belevenis. Ook Camino!

In de herberg ontmoette ik father Michel. Een gepensioneerde Franse missionaris die 70 procent van zijn leven doorbracht in Zuid Oost Azië, waarvan 35 jaar in Japan. Hij loopt als een jonge god. Nog belangrijker is zijn geest die sprankelt op een uiterst inspirerende wijze. Het doet mij hopen dat wij op ons 82ste nog net zo mogen reageren. Wij praten over van alles en ik merk dat ik van zijn scherpe beest geniet. Een leermeester, een filosoof die mij laat merken dat wij ons bewust moeten zijn van de beperktheid van onze tijd. Conclusie: Met dit soort leermeesters kun je wel ingesneeuwd zitten!
Donderdag 16 mei

Koud, koud en nog eens koud!

Toen wij vanmorgen om kwart voor zeven vertrokken uit San Justa de la Vega was het koud. Verhipte koud! Ik schat zo ongeveer een graad of ier. Het was gelukkig wel droog en er was nog geen sneeuw gevallen. We wandelden richting de stad Astorga waar wij om ongeveer half acht waren. Een mooie stad met een mooi centrum en ook de kathedraal was het bezien waard. Ik had echter meer aandacht voor de lucht omdat er regen aangekondigd was. Het viel gelukkig mee en heel ver weg zagen wij zelfs iets dat blauw leek aan de lucht. Mem haar blote kuiten liepen voor mij en ik dacht het famke wordt zo veel te koud. Een extra lange broek over alles heen en nog een shirt erbij en zij kon de elementen weerstaan. Het was zo koud dat ik verlangde naar warme handschoenen. Wij zeiden tegen elkaar dat wij vast wel een tentje met koek en sopie langs de weg zouden tegenkomen. Een barretje met koffie was ons even later ook goed genoeg en de uitbater leek op dit vroege tijdstip al (of nog steeds) in nevelen gehuld.

Wij vervolgden onze weg door een landschap waarvan de onbegroeide aarde rood lijkt. De weg liep langzaam omhoog zodat wij ongemerkt aan het eind van de etappe van 800 naar 1150 m zijn gestegen. In de loop van de morgen werd de temperatuur iets milder. Toch schat ik dat het vandaag niet warmer dan een graad of acht is geweest. Het landschap was ook vandaag weer heel boeiend. Het verbaast ons dat wij elke dag weer zoveel nieuwe dingen zien. Vandaag de rode aarde en de eikenbossen die op 1100 m nog vrijwel zonder blad zijn. Als het zicht goed is kun je hier heel ver kijken.

Om kwart voor een kwamen wij aan in Rabanal del Camino. Dat vonden wij mooi genoeg voor twee oudjes onder deze koude omstandigheden. Wij vonden een herberg waar wij eerst lekker hebben uitgerust. De rest van de dag zullen wij op gepaste wijze invullen. Daarbij zal de hoofdschotel gevormd worden door het nuttigen van warm makende middelen. Dat hebben wij ook wel verdiend want het waren toch weer 24 km’s.

Intussen zijn wij zeer tevreden ondanks ons verlangen naar;
– handschoenen
– warme chocolade melk
– uitzendingen over een mogelijke elfstedentocht
– een lange onderbroek
> – het einde van de winter.

Woensdag 15 mei

Mag het iets meer zijn?

Geen oordoppen en wat hebben wij lekker geslapen! De herberg Casa de Jesus was een voltreffer. Wat hebben heerlijk gegeten en zijn daarna lekker vroeg gaan slapen. Vanmorgen liepen wij omhuld acht. Een korte etappe van ongeveer 18 km naar Hospital de Orbigo. Het was droog maar koud! Het kon ons niet deren want het lopen ging prima. Zolang het niet regent, en dat was wel voorspeld, kun je je tegen de koude wel wapenen. Het stuk naar Hospital de Orbigo was prachtig om te lopen. Wij hebben de alternatieve route gekozen, ver van de autoweg, en dat was de juiste keuze. Onderweg troffen wij Dorien die wij al een paar dagen kwijt waren. Zij was onverwacht goed op schema en ook goed op schik. Verder zagen wij het paard van Sinterklaas, de eerste koeien (grijsachtig) en daarna gelukkig ook nog zwart bonte koeien. Om kwart over elf waren wij in Hospital de Orbigo en wij besloten om maar een stukje door te lopen. Het weer was prachtig. Het was weliswaar fris maar de zon scheen en het was droog. Het terrein werd snel heuvelachtiger en dat levert nogal eens paden op met veel losse stenen. Dat loopt niet lekker, maar wij zijn bikkels. Vooral jullie moeder. Zij ziet ook nog kans mij te waarschuwen voor alle stenen (steentjes) waarover ik alsmaar dreig te struikelen. ” Tjeerd, til je voeten toch op!”

Intussen zien wij in de verte de bergen waar wij de komende dagen nog mee te kampen krijgen. Duidelijk zichtbaar de sneeuw op de toppen. Volgens de weerberichten sneeuwt het daar al een paar dagen en dat is te zien ook. Wij hebben een mooie middag met prachtige vergezichten, bloeiende brem, seringenbomen en lavendel. Echt schitterend wandelweer! Vlak voor wij aan een afdaling beginnen komen wij bij een afgelegen boerderij. self service van thee, koffie, fris en etenswaar en je mag zelf weten wat je ervoor wilt betalen. Wij hebben een prettige pauze! Om ongeveer half drie hebben wij het wel gehad. Wij stranden in San Justo de la Vega. In een hostel waar wij voor € 35 een kamer voor ons tweeën krijgen in een leuke hostel. Er zit dan ongeveer 31 km op.

Wij realiseren ons dat wij vandaag bijna twee loopdagen hebben afgerond. Dus nu nog ongeveer twaalf te gaan. Ik denk dat wij nu wel wat kalmer aan gaan doen. De Camino moet ook passen bij onze leeftijd en daar past geen afmattend tempo bij. Het weer gaat de komende dagen ook niet helpen. Op sommige plekken gaat het sneeuwen!! En wij, wij hebben onze handschoenen vergeten. Ook ons thermo ondergoed ligt nog in Sneek (in de winkel).

Wij zullen het wel zien en zijn niet van plan ons druk te maken over zaken die wij toch niet kunnen veranderen. Morgen maar weer verder en wij zien wel waar de Camino ons brengt.

Wij hebben vandaag ontmoet: twee Deense dames, een excentrieke bareigenaar die ons een pelgrimsmaal bereidde, hippies op de hoogvlakte, een Franse priester ( 85 jaar en hij loopt als een jonge man) en vele anderen. Meer, veel meer dan je zou verwachten. Prachtig!

Dinsdag 14 mei

Geiten en bokken verenigt u!

Vandaag liepen wij van Leon naar Villar de Mazarife over een afstand van ongeveer 20 km. Bij ons vertrek uit Leon was het niet koud en de wolkeloze lucht voorspelde een mooie loopdag. Wij moesten eerst nog een behoorlijk stuk door Leon lopen. In het oude gedeelte is dat in alle vroegte (half zeven!) bepaald geen straf. Het oude gedeelte van Leon is echt prachtig. Wij moesten dan nog wel een fiks stuk door wat gewoon elke willekeurige stad in Spanje voorstelt. En dat is niet interessant. Een stuk buiten Leon kunnen wij kiezen voor een snelle route vlak langs de autoweg of een landelijk alternatief. Wij zijn voor de laatste optie gegaan en daar hebben wij geen spijt van gekregen. Mooi, gevarieerd landschap en dat onder een heerlijk zonnetje. Om half een zijn wij aangekomen in de herberg Casa de Jesus. Een pracht plekje en onze gedwongen scheiding van de laatste nacht werd goedgemaakt door een tweepersoonskamer voor de somma van € 5. Een kamer waarvan de wanden van een soort oud roze zijn en ze zijn volledig vol getekend en beschreven met allerlei taferelen en teksten. Wij zijn blij man!

Ik sliep de afgelopen nacht op een zaal met een laag plafond en gevuld met 46 slapers in stapelbedden. Keiharde bedden! Waardeloze matrassen! We hadden de beschikking over twee toiletten en drie wasbakken. Het was direct wel te zien dat slapen een probleem zou worden en dat werd het ook. Ik zal jullie de details niet allemaal uit de doeken doen. Het wordt dan zo’n lang stukje! Maar de snurkers hebben wel mijn linker oordopje eruit laten trillen. Ik heb het gelukkig teruggevonden, maar jullie begrijpen wel dat het er woest aan toe ging. Toen ik na een korte sanitaire stop terug moest stonk het zo, dat ik de neiging had te schreeuwen: ” Wie verkeert hier in staat van ontbinding?” Bij mem was het niet beter. En daarom troffen wij elkaar vanmorgen al heel vroeg voor het vertrek van deze etappe. Ik was opgelucht dat ze er nog steeds zo goed uitzag. En zij was volgens mij ook opgelucht en getweeën hebben wij gezegd: ” Geiten en bokken verenigt u. Nooit weer naar de zusters Benedictessen!”

En nu zitten wij lekker in het zonnetje. Morgen wordt het weer minder. Overmorgen nog slechter en daarna kan het zelfs sneeuwen! Wij zien wel, we kunnen er toch niets aan veranderen. Wij hebben vanavond een eigen kamer en liggen met de Camino prima op schema!

Woensdag 15 mei

Mag het iets meer zijn?

Geen oordoppen en wat hebben wij lekker geslapen! De herberg Casa de Jesus was een voltreffer. Wat hebben heerlijk gegeten en zijn daarna lekker vroeg gaan slapen. Vanmorgen liepen wij omhalf acht. Een korte etappe van ongeveer 18 km naar Hospital de Orbigo. Het was droog maar koud! Het kon ons niet deren want het lopen ging prima. Zolang het niet regent, en dat was wel voorspeld, kun je je tegen de koude wel wapenen. Het stuk naar Hospital de Orbigo was prachtig om te lopen. Wij hebben de alternatieve route gekozen, ver van de autoweg, en dat was de juiste keuze.

Onderweg troffen wij Dorien die wij al een paar dagen kwijt waren. Zij was onverwacht goed op schema en ook goed op schik. Verder zagen wij het paard van Sinterklaas, de eerste koeien (grijsachtig) en daarna gelukkig ook nog zwart bonte koeien. Om kwart over elf waren wij in Hospital de Orbigo en wij besloten om maar een stukje door te lopen. Het weer was prachtig. Het was weliswaar fris maar de zon scheen en het was droog. Het terrein werd snel heuvelachtiger en dat levert nogal eens paden op met veel losse stenen. Dat loopt niet lekker, maar wij zijn bikkels. Vooral Anke. Zij ziet ook nog kans mij te waarschuwen voor alle stenen (steentjes) waarover ik alsmaar dreig te struikelen. ” Tjeerd, til je voeten toch op!” 
Intussen zien wij in de verte de bergen waar wij de komende dagen nog mee te kampen krijgen. Duidelijk zichtbaar de sneeuw op de toppen. Volgens de weerberichten sneeuwt het daar al een paar dagen en dat is te zien ook. Wij hebben een mooie middag met prachtige vergezichten, bloeiende brem, seringenbomen en lavendel. Echt schitterend wandelweer! Vlak voor wij aan een afdaling beginnen komen wij bij een afgelegen boerderij. self service van thee, koffie, fris en etenswaar en je mag zelf weten wat je ervoor wilt betalen. Wij hebben een prettige pauze! Om ongeveer half drie hebben wij het wel gehad. Wij stranden in San Justo de la Vega. In een hostel waar wij voor € 35 een kamer voor ons tweeën krijgen in een leuke hostel. Er zit dan ongeveer 31 km op.

Wij realiseren ons dat wij vandaag bijna twee loopdagen hebben afgerond. Dus nu nog ongeveer twaalf te gaan. Ik denk dat wij nu wel wat kalmer aan gaan doen. De Camino moet ook passen bij onze leeftijd en daar past geen afmattend tempo bij. Het weer gaat de komende dagen ook niet helpen. Op sommige plekken gaat het sneeuwen!! En wij, wij hebben onze handschoenen vergeten. Ook ons thermo ondergoed ligt nog in Sneek (in de winkel).

Wij zullen het wel zien en zijn niet van plan ons druk te maken over zaken die wij toch niet kunnen veranderen. Morgen maar weer verder en wij zien wel waar de Camino ons brengt.

Wij hebben vandaag ontmoet: twee Deense dames, een excentrieke bareigenaar die ons een pelgrimsmaal bereidde, hippies op de hoogvlakte, een Franse priester ( 85 jaar en hij loopt als een jonge man) en vele anderen. Meer, veel meer dan je zou verwachten. Prachtig!
Dinsdag 14 mei

Geiten en bokken verenigt u!

Vandaag liepen wij van Leon naar Villar de Mazarife over een afstand van ongeveer 20 km. Bij ons vertrek uit Leon was het niet koud en de wolkeloze lucht voorspelde een mooie loopdag. Wij moesten eerst nog een behoorlijk stuk door Leon lopen. In het oude gedeelte is dat in alle vroegte (half zeven!) bepaald geen straf. Het oude gedeelte van Leon is echt prachtig. Wij moesten dan nog wel een fiks stuk door wat gewoon elke willekeurige stad in Spanje voorstelt. En dat is niet interessant. Een stuk buiten Leon kunnen wij kiezen voor een snelle route vlak langs de autoweg of een landelijk alternatief.

Wij zijn voor de laatste optie gegaan en daar hebben wij geen spijt van gekregen. Mooi, gevarieerd landschap en dat onder een heerlijk zonnetje. Om half een zijn wij aangekomen in de herberg Casa de Jesus. Een pracht plekje en onze gedwongen scheiding van de laatste nacht werd goedgemaakt door een tweepersoonskamer voor de somma van € 5. Een kamer waarvan de wanden van een soort oud roze zijn en ze zijn volledig vol getekend en beschreven met allerlei taferelen en teksten. Wij zijn blij man!

Ik sliep de afgelopen nacht op een zaal met een laag plafond en gevuld met 46 slapers in stapelbedden. Keiharde bedden! Waardeloze matrassen! We hadden de beschikking over twee toiletten en drie wasbakken. Het was direct wel te zien dat slapen een probleem zou worden en dat werd het ook. Ik zal jullie de details niet allemaal uit de doeken doen. Het wordt dan zo’n lang stukje! Maar de snurkers hebben wel mijn linker oordopje eruit laten trillen. Ik heb het gelukkig teruggevonden, maar jullie begrijpen wel dat het er woest aan toe ging.

 

Toen ik na een korte sanitaire stop terug moest stonk het zo, dat ik de neiging had te schreeuwen: ” Wie verkeert hier in staat van ontbinding?” Bij Anke was het niet beter. En daarom troffen wij elkaar vanmorgen al heel vroeg voor het vertrek van deze etappe. Ik was opgelucht dat ze er nog steeds zo goed uitzag. En zij was volgens mij ook opgelucht en getweeën hebben wij gezegd: ” Geiten en bokken verenigt u. Nooit weer naar de zusters Benedictessen!”

En nu zitten wij lekker in het zonnetje. Morgen wordt het weer minder. Overmorgen nog slechter en daarna kan het zelfs sneeuwen! Wij zien wel, we kunnen er toch niets aan veranderen. Wij hebben vanavond een eigen kamer en liggen met de Camino prima op schema!
Maandag 13 mei

De bokken en de geiten

In Thorn heeft men twee fantastische harmonie-orkesten. Een van katholieke oorsprong en een van algemene grondslag. Beide orkesten hebben een uitzonderlijk hoog niveau en wanneer zij naar het WMC gaan, kun je ervan uit gaan dat ze meedoen voor de hoofdprijzen. In Thorn wordt de ene club voorgesteld door de bokken en de andere door de geiten. Je hoort dus bij  de bokken of bij de geiten. Hele families zijn erdoor verbonden, maar soms ook door verdeeld. De onderlinge rivaliteit is groot. Maar de muziek beoefenen zij alle twee op een fantastisch niveau en dat zal hen uiteindelijk altijd weer verbinden.
Toen wij vandaag aankwamen bij de herberg ‘Santa Maria de Carbajalas’ waren wij ons ervan bewust, dat wij te gast zouden zijn bij de Benedictijner zusters. De door hen beheerde Herberg in Leon heeft wel 130 bedden. Wij waren vroeg, want de afstand van Mansilla naar Leon is maar 19 km. Voor ons een makkie, vooral toen het weer vanmorgen fris maar zonnig was. Prima omstandigheden, rechte paden langs autowegen en uiteindelijk loop je in de prachtige stad Leon zo naar de herberg. Omdat wij al om half twaalf aankwamen dachten wij snel binnen te zijn maar er stond al een rij. Toch was het gezellig en ik heb nog een paar foto’ s van de wachtenden gemaakt. Wij troffen Rudolph, Thea uit Bolsward, Henk uit Akkrum, mr. Li en zijn echtgenote en nog vele andere bekenden die ook voor deze herberg hadden gekozen.

Het drong eerst niet zo tot ons door maar toen wij ons lieten inschrijven moest ik met meneer Herman mee en mem met zuster Carmen. Jawel, de bokken werden gescheiden van de geiten en daar hadden wij niet op gerekend. Ze zullen wel gedacht hebben; deze oude laten wij niet los rondlopen! Maar, ik heb van alles van Anke in de tas, en omgekeerd heeft zij allerlei dingen bij haar die ik ook moet gebruiken. Ik moest het dus doen zonder doucheshampoo en mem kon niet bij de broodjes komen.

Welk een beproeving voor twee mensjes die al jaren van alles van elkaar meezeulen. Het ergste is dat ik nu vanavond niet kan roepen waar mijn T-shirt en mijn sokken zijn, en nog veel meer van die dingen die ik nooit kan vinden, maar mem wel. De arme zusters hadden van mij niet zo bezorgd hoeven zijn over het gemengde slapen. Na een dag wandelen verlangt je lichaam naar rust en is het je een zorg als de zaal uit bokken of geiten bestaat. Als ze maar niet snurken, of andere vreemde geluiden maken, of zelfs luidruchtig in een slaap winden laten.

Vaak, zoals in Sneek bij de Harmonie zijn bokken en geiten verbonden door de muziek. Die muziek mag ze nooit verdelen maar hoort altijd te verbinden. Bij de Camino ervaar je hetzelfde. De Camino verbindt en verdeelt niet. Dat oude regels en voorschriften deze werkwijze opleveren hindert mij niet, maar ik moet er wel een beetje om lachen.

Leon is een prachtige oude stad. Vanmiddag zijn wij de stad wezen bekijken en hebben wij genoten van het mooie weer en de schitterende gebouwen. De schitterende kathedraal trekt echt de aandacht. De indrukwekkende gevel met twee torens heeft een voorhal met drie portalen. Op het hoofdportaal zijn Nuestra Senora la Blanca en het Laatste Oordeel afgebeeld. De binnenkant moet helemaal betoverend mooi zijn. Het is alsof het dak gedragen wordt door de gebrandschilderde ramen. Hij was jammer genoeg gesloten maar om vier uur kunnen wij weer een poging wagen. Er zal ook wel weer voor betaald moeten worden. Misschien kan ik mijn weerzin overwinnen.

Vannacht heb ik genoten van mijn nieuwe oordoppen. Terwijl de vermoeiden rond mij hun akoestisch geweld lieten losbarsten, kon ik hen met een glimlach weerstaan. De dopjes deden het! Nu maar hopen dat Anke er vanavond om denkt dat ik ze wel meekrijg. Wij zijn immers gescheiden van ruimte. Ik zal haar wel missen en ik hoop maar dat ze wel lekker slaapt. Het zal voor haar ook moeilijk zijn. Die verhipte zusters ook! Waar slaat dit nou op? Wij hebben de jaren des onderscheids toch allang bereikt?

Zondag 12 mei

Van Bercianos naar Mansilla

Br, het was vanmorgen eerst koud. De lucht was vrijwel onbewolkt maar dat had de omgeving ook stevig afgekoeld. Dus weer geen korte broek! We wilden vandaan naar Mansilla, een km of twintig voor de grote stad Leon. Dat wordt dus 27 km wandelen en dan rest er morgen nog maar een kleine twintig. Een eitje voor zulke ervaren wandelaars als wij intussen zijn geworden. Wij vertrokken al om half zeven, want wij werden vanmorgen in onze hostel niet voor de voeten gelopen door andere pelgrims. We wilden graag op tijd in Mansilla zijn, want je weet maar nooit of er voldoende bedden beschikbaar zijn. Om half een kwamen wij aan in de stadsherberg en het liet zich goed aanzien.

Mansilla is een behoorlijk stadje waar wij vanmiddag nog even leuk doorheen gewandeld zijn. Onderweg was de omgeving zoals de laatste dagen de mode is; uitgestrekt, redelijk vlak en een bijna niemandsland. Buiten de (weinige) dorpen die je passeert woont er niemand op het platteland. De horizon wordt dus nergens onderbroken door een huis of een gebouw. Dat lijkt saai maar heeft ook zijn charme en wij genieten er wel van. In de loop van de morgen werd het meer bewolkt maar gelukkig geen regen. Vanmiddag is de zon teruggekomen. Heerlijk. En dat zal de komende twee dagen volgens de voorspellingen nog zo blijven. Daarna is het weer mis volgens de weerprofeten. Wij zullen het wel zien en maken ons niet eerder zorgen dan dat het zover is. Het valt meestal erg mee.

Als wij morgen in Leon aankomen hebben wij de eerste 400 km er op zitten!
Het ritme van elke dag wandelen went steeds meer. Ook het herstel na een behoorlijke etappe is niet (meer) een probleem. Wij zeggen elke morgen tegen elkaar dat wij het heerlijk vinden dat wij weer wandelen.

Vandaag zagen wij mr. Li en zijn vrouw in dezelfde herberg als de onze. Ook onze vriend Rudolph uit Keulen zit diezelfde herberg en nog meer bekenden die eerder me ons opliepen. We hebben nog gezellig gepraat in een lokaal cafeetje. Zeer boeiend!

Vanmiddag hebben wij oordoppen gekocht in de plaatselijke apotheek. Wij hebben de bemensing van onze zaal ingeschat en mem was duidelijk; een hoog snurk potentieel! Het zal dus een stille nacht worden. Misschien kan ik er wel niet van slapen. Jullie horen er wel van in een volgend stukje.

Na mijn verjaardag van gisteren gaan wij straks Moederdag vieren zoals wij dat elke dag tot nu toe doen. Gezellig een hapje eten en reserve opbouwen voor morgen.

Oh ja, onderweg passeerden wij nog een vreemd persoon. Hij zag eruit als een monnik en zijn hoofd was vrijwel niet zichtbaar, door de hoed die tot op zijn schouders rustte. Hij droeg een soort pij en liep met zijn hond ons tegemoet. Hij gaat de verkeerde kant uit dacht ik. Zijn hond had vier schoentjes aan gemaakt van het rubber van een fietsband. Een vreemd gezicht, maar het beestje was er blijkbaar niet ongelukkig mee. Vanmiddag zagen wij het stel opnieuw op het stadsplein. Weinig monnik, veel zwerver. Zo zie je maar weer hoe een mens zich kan vergissen.

Zaterdag 11 mei

Jarig!

Vandaag zijn wij om half acht op weg van Terradillos naar Bercianos del Real Camino. Wij hebben 23 km voor de boeg en het is mooi maar fris weer. Ik had eerst nog even gegokt op de korte broek, maar toen ik mijn hand uit het raam stak moest de afritsbroek weer uit de rugzak gehaald worden. Eenmaal buiten gekomen bleek dat ook echt nodig. Volgens ons boekje zou de reis vandaag saai en een beetje vervelend moeten zijn, maar dat was niet het geval. Heldere luchten, mooi en fris, in een omgeving die ons geen minuut heeft verveeld. Het eerste stuk ging naar Sahagun onder omstandigheden die steeds beter werden. Vanaf Sahagun gingen wij richting Bercianos over de Camino Real. Het werd zelfs even zweten. Al wandelend is 20 Gr soms aan de warme kant. Uiteindelijk waren wij blij dat wij om half drie op onze kamer in de hostel waren. Vannacht geen snurkers!! Wat een cadeau op deze dag waarop ik 64 jaar mag worden. En wat is het een fijne dag geworden.

Om tien uur belde Coby en zij had de primeur vandaag met’ lang zal hij leven’ . Om twaalf uur volgden Anco en Marrit, om half vijf nam het terras bij ons hostel het over en om zes uur heeft De Waldsang in de bus naar Luxemburg (via Elske) voor mij gezongen. Oh ja, ik had ook nog een mailtje van Durk en Grietje en ook Aafke was het niet vergeten. Mijn jongste zusje belde zelfs nog. Wat kan een mens nog meer verlangen? Nou, eigenlijk maar een ding en dat is dat het nog maar lang zo mag blijven. Dat je er niets van voelt dat je ouder wordt.

Vanavond hebben wij er even eentje op genomen.
Dat jullie er nog lang getuige van mogen zijn!!

 

Vrijdag 10 mei

Wij hebben de zusters Clarissen vanmorgen om kwart over zeven weer verlaten. En het lijkt erop dat het wel eens een droge dag kan worden. Er zijn veel gaten in de bewolking en als de zon straks doorzet zou het best een mooie dag kunnen worden. Vandaag willen wij van Carillon de los Condes naar Ledigos lopen, maar dat wordt uiteindelijk een dorp verder Terradillos de los Templarios. Een afstand van 26 km die wij redelijk makkelijk hebben gelopen. Vandaag werd het weer steeds beter en dat was erg prettig. Uiteindelijk werd het in de namiddag 20 gr.

Vanaf Carrion ging het in een rechte lijn door de Paramo. Het landschap bestaat uit eindeloze velden. Wij zouden deze omgeving als weinig interessant of saai moeten ervaren volgens onze gids. Daar hebben wij echter geen last van gehad. Het leek veel op de Flevopolder. Wij hebben vier uren lang in dit gebied gelopen zonder dat het landschap merkbaar veranderde. Toen wij in Calzadilla aankwamen werd het weer wat heuvelachtiger. In het plaatsje Ledigos hadden wij wel trek in een bakje. Daar spotte ik een Italiaan (Giovanni)) die in prefect Spaans een aantal plekken reserveerde in een herberg in Terradillos. Ik heb ons ook direct maar als belangstellende gepresenteerd en wij hadden om twaalf uur de reservering voor onze eindbestemming binnen.
Terradillos is een klein plaatsje waar men de muren van de huizen uit leem heeft opgetrokken. Men had destijds weinig keus. Behalve leem is er in deze streek vrijwel geen geschikt bouwmateriaal.

Wij zijn in een mooie nieuwe privé herberg terechtgekomen. Wij slapen vannacht met zijn vieren op een kamer en deze kamer heeft een aangrenzende douche- toiletruimte. Nu maar hopen dat zich onder twee andere bewoners zich geen snurkers bevinden. Vanmiddag hebben wij lekker in de zon gezeten en naar de sterke verhalen van anderen geluisterd. Wij zagen ook Ushi weer lopen en om vier uur kwam Corien langs. Ze gaan slapen in een volgende herberg want in deze is geen plaats meer.

Het valt mij trouwens op dat heel wel mensen nu al, in mei, de Camino lopen. Het wordt met de dag drukker want na Burgos zijn er weer een heleboel bijgekomen. Sommigen met de bedoeling om de Camino helemaal uit te lopen en anderen voor een beperkt aantal etappes. Wij ontmoeten heel veel interessante mensen. Vandaag mogen wij mr. Li en zijn vrouw uit Korea daarbij optellen. Maar ook Giovanni, Karl Heinz en nog veel meer. Rudolf uit Keulen heeft met ons gegeten en Henk Spijkerman, de keurslager uit Akkrum, behoort nu tot de groep van mensen die wij op een of andere manier steeds weer treffen. Ook zagen wij vandaag onze Italiaan uit Bologna terug. Wij waren hem al een aantal dagen kwijt en daar was hij weer!
Wij hadden een prachtige dag! Onze natte troep vadsiger is weer droog.

En morgen doen wij het kalm aan want dan wordt de oude grijze 64 jaar! Dan houden wij ons in en zullen maximaal 22 km lopen naar Becianos del Real Camino waar wij een tweepersoonskamer in een hostel hebben geboekt. De enige zekerheid van ongewenst gesnurk van anderen! Een prachtig verjaardagscadeau!

Oh ja, weer wat ontdekt. Als je urenlang over een vlak en eentonig ingericht landschap loopt, kan het gebeuren dat je ineens aan de horizon de vormen van een schapenhok ziet. Iets dichterbij gekomen lijkt het een huis en als je nog dicht bijkomt wordt het een kerktoren. En dan zie je ineens, binnen een paar stappen het hele dorp. Het dorp lag in een dal en je keek er al die tijd overheen terwijl het er wel was. Het overkwam ons vandaag. In het dagelijks leven is het niet anders.

Als je altijd hetzelfde doet en je leven zich afwikkelt volgens een monotoon patroon ga je dingen missen die wel heel belangrijk zijn.

Ga de Camino maar lopen!

 

Donderdag 9 mei
Hemelvaartsdag of ‘Hemelvaardag’?

Vanmorgen vertrokken wij om half acht uit de herberg in Boadilla del Camino door de Campos naar Carrion de los Condes. In de Campos zie je onafzienbare akkers in (tamelijk) een vlak landschap. Ik zei tegen Anke: “It liket hjir wol Fryslân”. Bomen in rijen zoals wij ze altijd langs wegen en paden zien. Alles begint hier nu volledig uit te knop te komen dus is groen, in alle mogelijke tinten, de hoofdkleur. Wat is mis in al die velden is het vee. Er is geen levend dier te bekennen behalve de uitbundige vogels.

We lopen langs het Canal de Castilla waarvan met het water gebruikt wordt om de akkers te besproeien. Opvallend zijn de grote goten van beton, waarmee het water naar de installaties voor het beregenen wordt gebracht. Kilometers uit buizen waarop om de 10 à 15 m een sproeier is afgetakt. De installaties lijken mij permanent en dat zal ook wel nodig zijn. De komende maanden zal het hier niet veel regenen en het groeien van de tarwe moet nog opgang komen. Veel monocultuur, en mooi landschap om te zien maar wel een beetje saai.
Vandaag zijn de beregening installaties niet nodig want vlak na onze start begint het te regenen. Een vies druilerig regentje waarvan wij verwachten dat het zo wel zal ophouden. Helaas pindakaas! Op het moment dat het lijkt iets droger te worden, komt er nog steviger regen. De omgeving wordt daardoor klein en voor het eerst merken wij dat het vandaag een zaak van volhouden zal worden. En dat hebben wij dus gedaan. Langs lange, rechte paden, vaak bij wegen met spattende auto’s. Het werd steeds erger en dat op Hemelvaartsdag. Wij zeggen gekscherend tegen elkaar dat voor dat opvaren vandaag wel veel water gebruikt; het lijkt wel ‘ Hemelvaardag’!

Anke heeft de km-paaltjes ontdekt en dat geeft inzicht in de afstand die wij nog moeten afleggen. Een mooie indicatie en het gaat toch weer lekker snel want om half twee zijn wij in Carrion de los Condes. We hebben vandaag dus 26 km afgelegd. En dat in de regen. Ik ben trots op ons!

Wij belandden in de herberg bij de zusters Clarissen waar ons een heel warm welkom wachtte en warme thee! In de namiddag een bijeenkomst, door de zusters georganiseerd, met alle andere pelgrims uit onze herberg. Ze kwamen uit heel veel verschillende landen. Als je ze dan bijeen ziet in een overstijgend gevoel van verbondenheid en eenheid, wordt het toch Hemelvaartsdag. Vanavond zijn wij naar de mis geweest waarin de pelgrims speciale aandacht kregen. De priester vertelde dat zijn parochie elke pelgrim die naar Santiago gaat beschouwd als een gift en een zegen. Aan het eind kregen wij allemaal individueel de pelgrimszegen mee. Het heeft heel veel indruk op ons gemaakt!

Wat een dag!
Wij gingen van ‘Hemelvaardag’ naar Hemelvaartsdag en van de regen naar de Zegen!

 

Woensdag 8 mei

Onder de hanenbalken

Anke heeft de titel van deze mail bedacht! Toen wij vandaag finishten kwamen wij in een herberg waar wij op een etage onder de hanenbalken moeten bivakkeren. Een herberg met een leuke binnentuin en een geweldig restaurant waar wij net ons maal achter de kiezen hebben. En dat maal was wederom van prima kwaliteit. Kosten € 9,00 pp en wijn en water vrij. Jullie begrijpen wel dat ik natuurlijk enorm mijn best doe, om ook kwantitatief, de prijs- kwaliteit verhouding zo gunstig mogelijk te doen uitpakken. Anke helpt daar zeer in mee.

Gisteren konden wij niet eindigen in Hornillos del Camino omdat het een zootje was bij de plaatselijke herberg. Wij moesten door naar Hontanas waar wij vannacht in een prima hotel heerlijk hebben geslapen. Geen snurkers!! Vanmorgen zijn wij braaf om zeven uur gestart met de intentie van ‘ wij zien wel’ . De beste instelling, want wij zijn soepeltjes beland in Boadilla del Camino. Daarmee hebben wij vandaag ongeveer 28 km gelopen. Dat lopen gaat steeds makkelijker en wij raken zelfs iets voor op ons schema.

Vandaag was de omgeving schitterend!
Na een stevige klim, een stukje voorbij Hontanas, kwamen wij op een top waar wij uitzicht hadden op de Meseta. Werkelijk prachtig, wij hebben onze de ogen uitgekeken. Je loopt door een landschap dat steeds mooi groen is ( over een tijdje het bruiner worden) en waar je steeds heel ver kunt kijken. De heuvels zijn iets minder spectaculair maar het komt allemaal erg groots over. Vanmorgen werden wij dor de de vogels getrakteerd op een uitbundig concert en dat hebben ze de hele dag volgehouden. Om ons heen waren weer heel veel pelgrims maar wij hebben vandaag geen busje gezien.

De Meseta is relatief vlak en hoog gelegen. Het waait er altijd behoorlijk en dat konden wij met het lopen ook wel merken. Toch kwamen wij vroeger dan gedacht in onze eindbestemming aan. En dat is elke keer weer een grote verrassing. Hier kwamen dus de hanenbalken uit de hoge hoed! En dan moet ik wel oppassen dat ik mijn hoofd niet stoot. Dat overkomt mij nogal eens. Dat heb je met een motorisch minder begaafd typetje als mijn persoon.

Natuurlijk troffen wij ook vandaag weer interessante mensen. De aardigste is Rudolph uit Keulen. Hij spreekt prima Nederlands en vanavond tijdens het eten zat hij bij ons en ik merkte ineens, dat ik in Duits tegen hem sprak en hij in het Nederlands antwoordde. Oorzaak, er zat nog een Duitser bij die ook actief aan het gesprek deelnam. Het wordt moeilijker als er een Poolse mevrouw naast je zit die alleen Spaans als tweede taal spreekt. Door, vooral de wijn, en het lekkere eten waren wij toch met elkaar verbonden.

Ook sprak ik Nyet, een student uit China, die op dit moment in Rotterdam leeft. Hij vroeg mij specifiek naar onze namen want wij schijnen intussen bekend te worden. Dorien uit Bussum was vandaag aan de late kant maar is gelukkig ook nog ergens ondergebracht. Gister heeft zij het laatste stuk met ons opgelopen en dan ga je toch op elkaar letten. Vanavond at ze in onze herberg en zei dat ze een moeilijke dag had gehad. Het wilde niet zo goed en zulke dagen heb je soms. Als je dan ergens aankomt en anderen zien je en zijn blij dat je er weer bent, is dat erg opbeurend.
De Camino is veel meer dan wandelen door mooie natuur in een prachtig land met aardige en gastvrije mensen. De Camino doe je ook wandelen in de wereld van anderen en doet je beseffen dat, wanneer er dan iemand met je meewandelt, je het veel makkelijker hebt.

Wij kunnen gelukkig met zijn tweeën wandelen en dat is een groot voorrecht.

 

 

 

Dinsdag 7 mei
Vandaag hebben wij onbedoeld een etappe van ruim 30 km achter de rug! En dat met 10 kg aan bepakking. Je kunt dus met recht stellen: Wij zijn bikkels!
Het was de bedoeling na de start in Burgos zo’n 20 km te lopen en dan de stoppen. Dat pakte anders uit omdat zich voor de herberg waar wij ons wilden melden al tientallen pelgrims hadden verzameld. Wij mochten dus achter aansluiten en dat voelde niet goed. Ik heb dus maar gebeld naar een verder gelegen plaats en daar konden wij terecht in een echt hotel. Wij slapen vannacht dus getweeën op een kamer zonder overlast van anderen. Wat een luxe!

Snurkers

Als de Heer de Camino heeft bedacht voor allen die zoeken en zich vaak niet eens bewust zijn waarnaar zij op zoek zijn, daar heeft de tegenpartij (ik wil dat andere woord niet noemen), de snurkers bedacht. Afgelopen nacht had ik een crisis. Naast mij lang een oudere vrouw die, nadat zij na veel gestommel in haar slaapzak was beland, op een werkelijk verschrikkelijke wijze begon te snurken.

Zij lag een halve meter bij mij vandaan dus ik kreeg de volle laag. Een vrouw waar geen man ooit liefde voor kan voelen gezien haar productie aan akoestisch ongerief, dat groot en hevig was. Ik heb de nacht gehaald ondanks het feit dat zij nog extra ondersteuning kreeg van een dikke Engelsman, een Duitser die beter zijn bier had kunnen laten staan en een jongere vrouw, die ook teveel toegegeven had aan het genot van alle smaakvolle dingen des levens. Ondanks dat ik mij als een vreedzaam mens wilde opstellen had ik het wel moeilijk. Anke kan daar zoals gewoonlijk altijd beter mee omgaan. Toen ik even meende overdreven te moeten proesten en hoesten, maande zij mij tot rust, en dat heb ik dus gedaan.

We hadden dus geen enkel probleem om vanmorgen te vertrekken. Het lopen ging verrassend goed. Onderweg was het merkbaar drukker. Blijkbaar zijn in het afgelopen weekend in Burgos een groot aantal pelgrims aan de stoet toegevoegd. Wij genoten onderweg want als je eenmaal loopt, kom je vanzelf in de goede flow en gaat het eigenlijk vanzelf. De omgeving was iets minder spectaculair maar dat heeft Burgos ruimschoots goedgemaakt. Wat een prachtige stad en wat een prachtige kathedraal!

Jammer dat ze voor de entree € 7,50 vroegen. Waar mensen een kerk willen betreden moet je behoedzaam zijn om geld te vragen. Je moet blij zijn dat komen en zorgen dat ze blijven komen.

Intussen waren wij op weg naar onze beoogde herberg en ineens zien wij een grote touringcar waar een hele batterij Duitsers uit rolde. Gekleed in prachtige outdoor kleding en fraaie, schone sportschoenen, liepen zij ons voor de voeten. Er was zelfs een cameraploeg mee. En beetje lachwekkend gezicht, maar vooruit wij hebben er geen problemen mee als zij ook even de pelgrim willen uithangen. Ze hadden haast en het werd helemaal lachwekkend toen een paar kilometers verder het busje klaarstond om hen weer verder te kunnen brengen. Het busje komt zo, zei Anke!

Voor onze beoogde herberg stond een hele schare te wachten en ik voelde aan mijn water; dit wordt niets! We hebben het even een uurtje aangezien en toen heb ik een hotel gebeld dat 10 km verder lag. Daar was nog plaats in de herberg en daar gaan wij nu even heerlijk van genieten. Na 30 km wandelen, verlost van snurkers en ander ongerief, gaan wij na een heerlijk maal genieten. En van de zoete rust en de stilte die ik op de Camino ’s nachts vaak mis.

Maandag 6 mei

Vandaag gingen wij van Ages naar Burgos. Een afstand van ongeveer 25 km. Dat zou dus niet zo zwaar moeten zijn, maar wij begonnen direct met een pittige klimpartij. En dat ook nog op een onregelmatige ondergrond van stenen. Oppassen dus om niet de controle over enkels, knieën en heupen kwijt te raken. Eenmaal boven op heuvel gekomen is het uitzicht fantastisch. In de verte ligt Burgos. Het lijkt dichtbij maar dat is gezichtsbedrog.

We kunnen trouwens vandaag lekker ver zien want het is helder weer en de temperatuur is heerlijk. Boven op de heuvel treffen wij een kruis op een berg stenen aan en dat kruis is omringd door een groot aantal kringen van stenen. Deze stenen zijn door de pelgrims gedurende vele jaren daar neergelegd. Vaak met een bepaalde gedachte achter dat bewust achterlaten van hun steen. Anke heeft een steen van thuis meegenomen en vindt dit de plek om hem neer te leggen. Bij heel veel andere stenen, op een plekje waar bloemen omhoogschieten. Mooier kun je het niet bedenken.

Wij komen ook nog langs een plek waar archeologen zeer oude menselijke resten hebben aangetroffen. Erg interessant, maar wij zijn meer met het heden bezig dus lopen wij door. Na de afdaling drinken wij in het eerstvolgende dorpje koffie. Om ongeveer half twaalf komen wij in de buurt van Burgos waar wij de groene variant van de Camino. Het laatste deel is een beetje saai en als wij om half twee in een centrum van Burgos aankomen hebben wij het ook wel gehad. De gemeentelijke herberg is erg groot en ziet er prima uit. Ze staat vlak bij de kathedraal van Burgos, een enorm imposant bouwwerk. Na lang lopen is het heerlijk douchen en als wij alle zweet van ons afgespoeld hebben, is Burgos aan de beurt.

Ik ga jullie later nog vertellen over het pelgrimsmaal op maandag in de herberg van Ages. Daar kan ik wel een special aan wijden want de herbergier was een zeer bijzonder mens. Zijn kokkin trouwens ook. En dan al die mensen die wij daar hebben ontmoet. Wij hadden een fantastische avond

Zondag 5 mei

De ooievaar op de kerk.

Gisteren zagen wij ze al in Belano. Een prachtige oude kerk waar de ooievaars op de toren aan het nestelen waren. Ik heb er maar even een foto van gemaakt want met ooievaars weet je het maar nooit. Regelmatig zijn ze te zien in een starre houten vertoning met een luier, gevuld met een kunstpop. In een roze of blauwe aankleding van de omgeving waar deze vreemde vogel symbool, staat voor het geluk van de geboorte van een klein kindje. ‘ Hoera een meisje’ of ‘hoera een jongetje’.

‘Die heeft een prik van de ooievaar gehad’, hoorde ik vroeger zeggen wanneer de uiterlijke kenmerken van de aanstaande moeder aangaven dat zij niet langer in haar eentje door de dorpsstraat liep.

Ik wist dat het allemaal niet klopte. Als jongetje wist ik zeker dat de kleine kindjes werden gebracht door dokter Van Beusekom, die ze hoogst persoonlijk onder ‘de Poppestien’ in Bergum vandaan haalde. Deze reusachtige zwerfkei ligt daar nog steeds en wij fietsten er altijd langs toen ik naar de Mulo in Bergum gingen. Toen geloofde ik al niet meer in de wondere gaven van de Poppestien en hoe het in werkelijkheid werkte hield mij toen nog niet zo bezig. Hoewel? Meisjes waren toch erg interessante en vreemde wezens en soms vond je ze zomaar, erg onverklaarbaar, toch lief en mooi en meer van dat soort raadselachtige kenmerken, die in de rede niet passen en in de praktijk ons doen en laten toch blijken te bepalen.

Vandaag zijn wij van Belano naar Ages gelopen. Een afstand van ongeveer 27 km. Wij moesten over de Montes de Ojo en dat was een pittige klim. Het weer was heerlijk en omdat wij gisteren iets gas terug genomen hebben, liepen wij als een stel jonge tieners. Onze tactiek is nu dat wanneer het moeilijk wordt wij iets gas terugnemen.

Wij liepen al om 6.45 uur omdat er van die gekken zij die ’s morgens om half vijf al beginnen met pakken. Ze doen dat dan in het donker, in de stellige overtuiging dat wanneer de kamergenoot het niet kan zien, hij het ook wel niet zal kunnen horen. Om kwart over zes waren wij het gerommel en geritsel zat en hebben het licht opgedaan. Prompt kreeg ik een verwijtende blik van zo’n ritselaar die aangaf dat er nog iemand sliep in het bed boven haar. Ik heb toen demonstratief de vingers in mijn rechter en linker oor gedaan. De Japanse bovenslaapster kon het wel waarderen en trakteerde mij op een big smile en een vriendelijk ‘Good Morning’. Wij liepen dus al om kwart voor zeven!

Na ongeveer drie uren bereikten wij Villafranca en toen begon het stijgen. Jullie kunnen trots op ons zijn! Met twee vingers in de neus, je gelooft het niet eerder dan dat je het ziet. Oftewel ‘aanschouwen wordt dan geloven’. Toen wij bij het officiële eindpunt van de etappe van vandaag aankwamen, besloten wij door te lopen tot Ages.

Onderweg liepen wij heel lang door een soort brandgang in een eikenbos. Ik vond de bomen er slecht bij staan. Het was net als of een ziekte hun ontwikkeling dit voorjaar heeft vertraagd. Na die brandgang (voor mijn gevoel minstens 8 km) kwamen wij in een meer open gedeelte waar het uitzicht fantastisch was. Ik heb hier een paar foto’ s van genomen omdat het zo mooi was. In Ages zijn wij de eerste de beste Auberge binnengegaan. Nadat je hebt gedoucht smaakt het wijntje en de tapas hemels.

En toen bekeken wij de oude kerk die een klein stukje verder gaat. ‘Ze mogen die rommel wel eens van de toren halen’ zei mem. Maar het was een ooievaarsnest. De tweede versie in twee dagen! Op een kerktoren. Zouden ze zich daar beter beschermd voelen? Sommige mensen vluchten in de kerk omdat daar de enige plek is waar zij nog beschermd worden. Zij bouwen hun nest op de kerk en ik weet niet waarom ze dat doen. Er zijn zoveel verschijnselen die wij niet begrijpen maar die op een of andere manier wel werken. Misschien hoort het wel bij de Camino waar je elke dag ergens anders aankomt en toch veel van dezelfde mensen weer aantreft omdat die met je mee reizen.

Zo gaat het in het leven ook vaak. Wij reizen met elkaar op en zien elkaar steeds in een andere omgeving en onder andere omstandigheden. Vandaag sprak ik o.a. Jan en Saska uit Slovenië. Stefan uit België. Gerd uit Keulen en een Canadees die bijna niets ziet, maar wel loopt. Allemaal medebewoners van onze aardbol en misschien is de Camino voor hen en ons wel net zoiets als de kerktoren voor de ooievaars.

Vrijdag 3 mei

Onderweg hadden wij vandaag nog een vreemde ervaring. Op een bepaald moment werd de camino vreemd onderbroken door een golf ressort . Op zich was dat nog niet zo raar maar projectontwikkelaars hadden blijkbaar geld geroken, en een compleet nieuw dorp bij laten bouwen. In dat dorp woonde niemand! Honderden nieuwe huizen en nergens inwoners te bekennen. Een spookdorp gebouwd op hebzucht en luchtkastelen. Bizar om dit aan te treffen op de camino. Misschien een waarschuwing om nooit te kiezen voor wat onecht is.

Vanavond was in de kerk waar wij overnachten om 19.00 uur een mis. Jullie begrijpen dat wij arme oude zondaren daar naar toe moesten. Heel bijzonder! Wij merkten al na enkele minuten dat je als gelovige in deze kerk wel erg koude voeten krijgt. Brr, het was hartstikke koud in de kerk. Daar kon de priester niet veel aan verbeteren. Zijn Spaans was voor ons niet te volgen. Wij begrepen er niets en konden het Woord niet volgen. Maar het is vast goed geweest. Net zoals mijn oude beppe Tjitske vroeger toen zij doof werd maar maar grote stelligheid bleef zeggen, ondanks dat zij niets van de preek had kunnen horen; ” Zijn woorden waren goed!”
Wij werden als pelgrims nog naar voren geroepen ( volgens mij waren er wel 50) en kregen goede wensen mee. De locals gaven ons een hand en wensten ons ‘ buen camino’.

Terwijl ik dit schreef werden wij uitgenodigd door twee Duitse dames om de dag mee af te sluiten in het koor van de kerk. Voor, In het liturgiegedeelte was het licht zo aangezet dat de met bladgoud bewerkte achterwand schitterend uitkwam. Achter, op de verdieping in het koor branden kaarsen en toen volgde een afsluiting van de dag die veel indruk op ons maakte.

Wij genoten een voortreffelijk maal door de gastheren van de herberg zelf bereid. Ik had er eerst niet veel vertrouwen in, maar moet toegeven dat het prima eten was. Het slapen was vannacht wel heel erg Spartaans. Op een dun matje op de grond vlak bij alle anderen. Een soort slaapfeestje voor volwassenen. Zou het goed komen met mijn rug? Wel, het is goed gekomen en etappe van vandaag zal voldoende mogelijkheden voor herstel geven. We hoeven maar een 15 à 18 km.

Vrijdag 3 mei

Slapen in een kerk

Vandaag zijn wij van Lazofra naar Carnon gelopen en zijn aangeland in een Auberge in de kerk van San Juan Batista. We werden zeer hartelijk welkom geheten door de beheerder en en wij betalen vandaag wat wij willen. De bijdrage is vrij. Waar treft de mens zoiets. Al met al ben je altijd weer blij dat je een plekje hebt gevonden. Na een uur of zes wandelen slaat de vermoeidheid toe en dan wil je graag gaan genieten van de andere goede dingen des levens. het is nu nog maar twee uur en wij hebben ca. 22 km gelopen. Vannacht slapen wij op de grond (op speciaal matje). Op de eerste eerste verdieping van de kerk en wij kunnen zo van boven het heiligdom inkijken. Prachtig!

De omgeving wordt een beetje vlakker. Nog steeds zien wij elke dag nieuwe aspecten van het landschap. Het is zo rustig en het is zo gek, je zien nergens vee. Soms hoor je uit een of andere schuur geblaat en dan weet je dat er schapen moeten zijn, maar je ziet ze niet eerder terug dan als koteletten op je bord. Onderweg troffen wij vandaag een ouder echtpaar uit Zweden, onze bekende Fransen waren onderweg en nu zit er een Belgische Italiaanse bij ons. Onderweg werd het weer steeds beter en vanaf morgen wordt het warmer en zal de zon schijnen!

Als jullie denken dat wij het zwaar hebben, denken jullie goed.
Als jullie denken; die oudjes hebben de tijd van hun leven, denken jullie het ook goed.

Nog 555 km!

Donderdag 2 mei

Vandaag hebben wij Ushi ontmoet. Ze is Japanese en werkt als juridisch assistent in Washington. Ze is 62 geworden en wij hebben baar samen met Mirjam (docente uit Den Haag en Miep) toegezongen. Dat gebeurde in de Albergue in Azofra. Ze vond het leuk en eigenlijk vond ik het ook wel vertederend. Op de Camino zingen voor een Japanse in Amerikaanse dienst.

 

Bij het pelgrimsmaal ( deze keer voortreffelijk) zat ze alleen en daarom hebben wij maar even op haar getoast. Ze kwam direct bij ons zitten en praatte honderd uit. Ik heb intussen al lang ervaren dat het ontmoeten van andere mensen tijdens de Camino heel bijzonder en ook heel gewoon is. Het maakt er deel van uit. Zoveel verschillende volken en culturen en het verdraagt zich allemaal goed. Ushi was bij ons op haar gemak en mem spreekt veel beter engels dan ze wil toegeven. Vooral als wij een hele fles wijn bij het eten krijgen. Het werd een genoeglijk samenzijn.

Wij troffen ook nog een echtpaar uit Ober Oosterreich. Zij wonen in de buurt van Linz. De relatie was snel gelegd viaet Brucknerhaus, Linz, de Donau en de muziek ( Elske weet er alles van).
Vannacht is een man uit Engeland overleden. In de plaats waar wij ook waren (Navarette). Wij spraken met een Engelse dame die in het bed naast hem lag. In de morgen reageerde hij nergens op en bleek al te zijn overleden. Een bizarre gebeurtenis en zij was zichtbaar aangedaan. Hij had gezondheidsproblemen maar dat het dan ineens zo moet eindigen?

De route van van daag was een makkie. Tot Ajero maar 16 km. Wij waren daar al om 12.30 uur en besloten door gelopen tot Azofra. Om ongeveer 14.00 uur kwamen wij aan in een prachtige Albergue. Allemaal tweepersoons kamers.

De route van vandaag was natuurlijk weer prachtig. Je valt van de ene verbazing in de andere. Zo dronken wij onderweg koffie voor € 2.40 en nuttigden wij getweeën een glas wijn voor € 2.40. De Albergue kost ons € 14 en het pelgrimsmaal € 22. Jullie begrijpen het al, wij zijn aan het potverteren en er zal later niet veel overblijven. Dikke pech!!

Hoera voor Ushi en alle ander jarigen . Geniet zolang het kan en ‘ buen camino’ .

Oh ja, de Fransen hebben zich heel rustig gehouden afgelopen nacht. Het gesnurk was te verdragen en toen zij om half zes begonnen op te ruimen deden ze dat rustig en ingetogen. En ik werd netjes gedag gezegd. Zoals het hoort tegenover diepvriezen die je netjes in het Frans aanspreken.

Vandaag dus het einde van de camino van de onbekende Engelsman. Maar gelukkig lopen wij door genieten met volle teugen.

Buen camino!

Woensdag 1 mei

De dag van de Arbeid

Na al dat decadente kroningsgedoe van gisteren is het vandaag de Dag van de Arbeid. Nou, weinig arbeid vandaag! Onderweg van Viana naar Navaretta was het overal rustig, heel rustig. Wij hebben dus in alle rust onze 23 km afgelegd. Om 7.00 uur waren wij al onderweg. Oorzaak ; Snurkers!! Ja, het was vannacht weer raak en ik moet hier maar eens een special aan wijden. ‘Snurkers in de nacht’, en geloof mij ik heb hiervoor genoeg inspiratie opgedaan.

Om 7.00 liepen wij al binnen bij de bakker in Viana. Aandoenlijke service want hij sneed ons stokbrood in vieren een daarna ook nog netjes zo, dat het beleg er tussen gewerkt kon worden. Mem is dan altijd heel praktisch en zij weet precies de bakker dat te laten doen wat zij handig vindt en ik kijk toe en verbaas mij slechts. Als wij Viana uitlopen knapt bet weer langzaam op. Na 1,5 uur komen wij aan in Logrono. Vooraf hebben wij nog koffie gedronken in een casa langs de weg waar wij vriendelijk begroet werden en een extra stempel kregen. We mochten zelf weten wat we voor de koffie wilden betalen. Uiteraard doe je dan nooit te weinig. Toch was het weer een leuk en onverwacht moment.

Toen wij na 1,5 uur in Logrono aankwamen hoorde ik machines brullen en dat bleken de ventilatoren te zijn van een crematorium. Wel een beetje morbide dat dit zelfs op de dag van de arbeid, wanneer iedereen vrijaf heeft gewoon doorgaat. Wij hebben een behoorlijke tijd door de stad gelopen die veel groter was dan wij dachten. Het stuk van Logrono naar Navaretta was weer prachtig en om 13.00 uur kwamen wij aan bij de pelgrimsherbeg. Die was nog niet eens open en wij moesten wachten. Drie kwartier later werden wij naar de kamer gebracht door een bejaarde Franse vrijwilliger. Hij kreeg de deur niet van het slot en moest op zoek naar een nieuw bos sleutels. Het was zij eerste dag en het moest nog wennen. Maar ook met een nieuw bos lukte het niet en toen heb ik aangeboden wel even een poging te willen wagen. Hij was de wanhoop nabij en stond het bos sleutels af aan de Friese crimineel Tjeerd vd K die binnen no time de deur open had. Zijn dank was groot en zal uitgedrukt worden in wijn maar dat moet ik nog zien.

De kamer was (is) goed en schoon en binnen een half waren alle bedden bezet. Grotendeels door een groep snipverkouden Fransen die een paar dagen geleden in de Pyreneeën nog getroffen werden door vorst en sneeuw. Wij zijn dus vannacht weer verzekerd van snurkers en zullen ons lot moeten dragen zoals het een pelgrim past. Al al die snurkers, kuggers, puffers en roggelaars, ik kan haast niet wachten hun nachtelijke geluiden in tekst te verwerken.

Morgen naar Najero en misschien ook nog wel wat verder. We zien wel want het is niet belangrijk. Bij de Camino maakt de tijd niet uit, je moet onthaasten en de dingen gewoon maar laten gebeuren.

Het pelgrimsmaal viel deze keef tegen. Wat? Het was onder de maat! Het kon zich op geen enkele manier vergeleken met eerdere ervaringen. Morgen beter.

Zaterdag 27 april

Vandaag lopen wij naar Puenta la Reine, een afstand van 23 km. Als wij vanuit Pamplona vertrekken is het fris en regenachtig. Toch vallen de eerste km’ s mee en wij lopen soepel naar de eerste beproevingen. En die komen er echt wel want al snel begint het behoorlijk te stijgen. Wij worstelen ons vlot omhoog. Na ongeveer drie uren lopen begint een lange zware stijging naar een kam waarop tientallen grote windmolens staan omdat het er altijd waait. Deze beklimming is zwaar en lang en daarbij begint het ook nog te regenen. Het terrein wordt nat en kleverig. Onze schoenen voelen op sommige momenten wel een kilo zwaarder. Als wij de top hebben gehaald is het uitzicht naar beide kanten fantastisch. Wij verwachten dat de afdeling een makkie zou worden maar ook dat pak anders uit. Waar de kuiten klagen naar de top huilen de schenen en dijen bij de afdeling. De beloning is fantastisch als wij naar Punta la Reine lopen. Over paden met aan weerszijden bloeiende brem, klaprozen, velden vol schitterend geel bloeiend koolzaad en een zon die begint te schijnen. Als wij zijn aangekomen is de refugio gastvrij en komen wij terecht op een zaal met oudere wandelaars waar alle onderbedden al bezet zijn. Dus heit moet boven! ‘S avonds eten wij een pelgrimsmaal samen met Miep uit Wijk bij Duurstede. Zij is 75 jaar en loopt de tocht in haar eentje! Een drie gangen diner dat inclusief een fles wijn en water ons € 15 per persoon kost. Ook deze nacht geldt; Wie het eerst snurkt, slaapt het best. En mem zal dit van harte bevestigen. Morgen naar Estella en ik heb er nu al zin in.

Vrijdag 26 april

Het is 20.15 uur en wij zijn in de refugio Jesus y Maria in Pamplona. Heel bijzonder. Een oude kerk die omgebouwd ( aangepast) als refugio. Hoewel wij stapelbedden moeten liggen krijg je het niet benauwd door de enorme ruimte boven je. Voor herbergt van mijn leven in een pelgrimshotel. En dat op mijn 63 ste. Waar zijn wij mee bezig?

Vanmorgen om 3.00 uur vertrokken uit Sneek. Elske bracht ons en ons huis en Maya worden aan de zorg van Aafke en Elske overgelaten. Ondanks alle onrust die een vertrek met zich mee brengt is dat toch een prettig gevoel. In vertrouwde handen.

Van Schiphol naar Barcelona en van Barcelona naar Pamplona. Vanmiddag om 13.30 uur zijn wij na een comfortabele vliegreis aangekomen. Vanaf het vliegveld wilden wij met de bus maar die vlieger ging niet op. Alleen maar taxi’ s maar dat was ons ook wel goed. Om een uur of half drie waren wij dus bij de refugio en daar werd het al flink druk. De mensen zijn vriendelijk en erg inschikkelijk. Een heel aparte sfeer!

We zijn de stad ingegaan en hebben heerlijk gegeten. Vanavond hebben we nog een flink stuk gewandeld om even de stijfheid weg te werken. Onderweg toch nog maar een wijntje gedronken.

Pamplona is een mooie groene stad en er is genoeg cultuur om hier een paar dagen door te brengen. Toch gaan we morgen als alles meezit wel op pad. Voorzichtig, goed uitkijken en rustig aan. Mind your step, mind your step, klonk het vanmorgen nog waarschuwend op Schiphol. Met nog 720 km te gaan zullen wij per km minstens 1250 stappen doen. Omdat er bij al die hellingen vast ook veel kleine stappen zullen zitten worden het er als alles goed gaat wel een miljoen. Ik hoop maar dat alles goed mag gaan en dat wij ons als miljonairs van stappen zullen voelen. Niet zomaar wat lopen maar mind your step!

Oh ja, het weer. Het weer is zeer matig. Zwaarbewolkt, zo nu en dan regen en morgen wordt het niet warmer dan 10 Gr. In de Pyreneeën sneeuwt het. Foei!